Test zaspokojenia wpływa na układ przede wszystkim dlatego, że zamienia ogólną obietnicę spłaty w porównanie dwóch scenariuszy. Pokazuje, co wierzyciele mogą otrzymać po wykonaniu układu, a co prawdopodobnie uzyskaliby w upadłości. Jeżeli wobec dłużnika nie można ogłosić upadłości, ustawowym punktem odniesienia jest egzekucja. W tym ujęciu restrukturyzacja wymaga przełożenia wyniku porównania na wysokość spłaty, harmonogram, grupy wierzycieli i zabezpieczenia. Ten sam wynik pomaga wierzycielowi zdecydować o głosie, a sądowi ocenić przyjęty układ.
Korzystny test nie gwarantuje, że wierzyciele zagłosują za układem ani że sąd go zatwierdzi. Niekorzystny wynik również nie oznacza automatycznie końca postępowania. Jest jednak sygnałem, że propozycje mogą wymagać zmiany, a wierzyciel powinien dokładnie sprawdzić własną pozycję. Najważniejsze są nie tylko końcowe poziomy zaspokojenia, lecz także metody wyceny, czas odzyskania pieniędzy, koszty, ryzyko wykonania układu i wartość zabezpieczeń.
Artykuł uwzględnia stan prawny na 25 września 2026 r. Podstawowym punktem odniesienia jest Prawo restrukturyzacyjne, w tym tekst jednolity ogłoszony w Dz.U. 2026 poz. 533 ze stanem prawnym na 25 marca 2026 r., oraz nowelizacja ogłoszona w Dz.U. 2025 poz. 1085. Materiał ma charakter informacyjny i nie zastępuje analizy dokumentów konkretnego postępowania.
Krótka odpowiedź: test zmienia układ z obietnicy w porównanie
Tam, gdzie ustawa wymaga testu, sama propozycja może brzmieć przekonująco, ale nadal nie odpowiadać na najważniejsze pytanie wierzyciela: czy przyjęcie układu jest dla mnie racjonalniejsze niż scenariusz poza układem. Test zaspokojenia ma dostarczyć danych potrzebnych do takiego porównania.
Wpływ testu można sprowadzić do czterech decyzji:
| Etap | Jaką rolę odgrywa test | Praktyczna decyzja |
|---|---|---|
| przygotowanie propozycji | pokazuje, czy proponowany poziom spłaty można obronić wobec alternatywy | pozostawić warunki albo zmienić kwoty, terminy, grupy lub zabezpieczenia |
| ocena wierzyciela | pozwala porównać własny przewidywany odzysk, czas i ryzyko | poprzeć układ, głosować przeciw albo zakwestionować założenia |
| głosowanie | daje ekonomiczne uzasadnienie propozycjom, ale nie zastępuje wymaganych większości | ocenić nie tylko arytmetykę głosów, lecz także wykonalność układu |
| zatwierdzenie przez sąd | może służyć do sprawdzenia ochrony najlepszych interesów wierzyciela | ustalić, czy wierzyciel przeciwny układowi nie został postawiony w gorszej sytuacji |
Test nie odpowiada natomiast na pytanie, czy firma na pewno przetrwa. Nie zastępuje prognoz przepływów pieniężnych, planu działań naprawczych ani opinii o możliwości wykonania układu. Może wykazać ekonomiczną przewagę układu nad upadłością, ale jeżeli firma nie ma z czego płacić bieżących kosztów i rat, sama przewaga na papierze nie wystarczy.
Wniosek praktyczny: test ma pomagać porównać warianty, a nie potwierdzać z góry decyzję dłużnika. Jeżeli jego wynik nie wpływa na treść propozycji ani sposób oceny głosu, dokument nie spełnia swojej praktycznej funkcji.
Po co jest test i kto go sporządza
Test zaspokojenia ma dwa podstawowe cele. Po pierwsze, daje wierzycielom informacje potrzebne do świadomej oceny układu. Po drugie, dostarcza sądowi materiału do kontroli, czy przyjęte rozwiązanie nie narusza ustawowej ochrony wierzycieli. Z tego powodu nie jest to prywatna kalkulacja dłużnika ani prezentacja przygotowana wyłącznie na potrzeby negocjacji.
Zgodnie z art. 10a Prawa restrukturyzacyjnego test sporządza nadzorca albo zarządca. Konkretna funkcja zależy od rodzaju postępowania:
| Tryb | Kto sporządza test | Rola dłużnika |
|---|---|---|
| postępowanie o zatwierdzenie układu | nadzorca układu | przekazuje kompletne dane o majątku, zadłużeniu, zabezpieczeniach, kosztach i prognozach |
| przyspieszone postępowanie układowe | nadzorca sądowy | wyjaśnia założenia, aktualizuje dane i przedstawia propozycje restrukturyzacji |
| postępowanie układowe | nadzorca sądowy | zapewnia dokumenty potrzebne do wyceny i porównania scenariuszy |
| postępowanie sanacyjne | zarządca | współpracuje w zakresie danych przedsiębiorstwa, ale zarządca odpowiada za sporządzenie testu |
Nadzorca, za zgodą dłużnika, albo zarządca może zlecić osobie trzeciej sporządzenie wyceny będącej częścią testu. Nie oznacza to przeniesienia całej ustawowej roli na dłużnika, księgowego czy rzeczoznawcę. Trzeba rozdzielić trzy zadania: dłużnik dostarcza dane, specjalista może przygotować wycenę, a nadzorca albo zarządca sporządza test.
Ustawa przewiduje ważny wyjątek: testu zaspokojenia nie sporządza się w postępowaniu restrukturyzacyjnym wobec dłużnika będącego mikroprzedsiębiorcą. Brak formalnego testu nie oznacza jednak, że można pominąć ekonomiczne pytanie o alternatywę. Wierzyciel nadal będzie oceniał, co może odzyskać z układu, a co poza nim.
Znaczenie ma również data rozpoczęcia sprawy. Nowe regulacje weszły w życie 23 sierpnia 2025 r., ale przepisy przejściowe pozostawiły wcześniejsze zasady między innymi w sprawach, w których przed tą datą wpłynął właściwy wniosek albo ustalono dzień układowy. Nie należy więc zakładać obowiązku sporządzenia testu wyłącznie dlatego, że głosowanie odbywa się już po wejściu nowelizacji w życie.
Praktyczny test odpowiedzialności: jeżeli dokument jest przedstawiany jako „test przygotowany przez dłużnika”, trzeba ustalić, czy chodzi o roboczą symulację, wycenę pomocniczą czy ustawowy test sporządzony przez właściwego nadzorcę albo zarządcę.
Co naprawdę porównuje test zaspokojenia
Test nie powinien porównywać wyłącznie dwóch nominalnych kwot. Pieniądze możliwe do odzyskania szybko, z silnego zabezpieczenia i przy ograniczonym ryzyku nie są ekonomicznie równoważne podobnej kwocie zależnej od wieloletniego harmonogramu, niepewnej sprzedaży i optymistycznej prognozy przychodów.
Art. 10a wymaga wyceny z opisem zastosowanych metod i założeń. Powinna ona obejmować wartość przedsiębiorstwa przy realizacji planu restrukturyzacyjnego i kontynuacji działalności oraz wartość majątku przy założeniu ogłoszenia upadłości. W scenariuszu upadłościowym trzeba rozważyć zarówno sprzedaż przedsiębiorstwa jako całości, jak i sprzedaż poszczególnych składników majątku.
| Scenariusz | Co trzeba ustalić | Co może zniekształcić wynik |
|---|---|---|
| wykonanie układu i kontynuacja działalności | źródła rat, koszty bieżące, prognozy, działania naprawcze i ryzyko niewykonania | przychody bez potwierdzenia, pominięte nakłady, brak wariantu ostrożnego |
| upadłość i sprzedaż przedsiębiorstwa jako całości | możliwą cenę, czas sprzedaży, koszty postępowania i dalszego utrzymania działalności | założenie, że nabywca na pewno się pojawi albo że sprzedaż nastąpi bez opóźnień |
| upadłość i sprzedaż składników majątku | realną wartość likwidacyjną aktywów, obciążenia, kolejność zaspokojenia i koszty sprzedaży | użycie wartości księgowych zamiast realnych wpływów ze sprzedaży |
| egzekucja | wartość odzysku z całego majątku przez wszystkich wierzycieli | stosowanie tego wariantu wobec dłużnika, dla którego właściwą alternatywą jest upadłość |
Wariant egzekucyjny ma ustawowe zastosowanie wtedy, gdy zgodnie z Prawem upadłościowym nie można ogłosić upadłości danego dłużnika. Nie jest swobodnie wybieraną alternatywą tylko dlatego, że egzekucję łatwiej opisać albo daje wygodniejszy wynik.
Test porównuje poziom zaspokojenia, natomiast decyzja o kierunku postępowania wymaga również oceny, czy działające przedsiębiorstwo ma realną wartość i źródło wykonania układu. Ten szerszy filtr pokazuje, kiedy restrukturyzacja jest lepsza niż upadłość firmy.
Test powinien także uwzględniać przewidywany czas i koszty postępowania upadłościowego, zobowiązania masy upadłości oraz kategorie, w których zaspokajani byliby wierzyciele. Przy hipotece, zastawie, zastawie rejestrowym, zastawie skarbowym lub innym prawie obciążającym majątek trzeba osobno pokazać znaczenie zabezpieczenia, wartość obciążonego składnika i prawa, które pozostałyby w mocy po sprzedaży. Pozycja wierzyciela zabezpieczonego wymaga więc odrębnej analizy, a nie tylko odczytania ogólnego wyniku dla wszystkich wierzycieli.
Końcowa ocena ma wskazać, czy wierzytelności objęte układem będą zaspokojone w wyższym stopniu po zawarciu i wykonaniu układu, czy w postępowaniu upadłościowym. Dla konkretnego wierzyciela nie wystarczy jednak ogólna przewaga całego układu. Musi on sprawdzić własną grupę, kolejność zaspokojenia, zabezpieczenie i warunki przewidziane właśnie dla jego wierzytelności.
Wniosek praktyczny: wiarygodny test pozwala odtworzyć drogę od danych o majątku i przepływach do wyniku dla poszczególnych kategorii wierzycieli. Sama tabela z końcowym poziomem zaspokojenia jest za mało informacyjna.
Jak wynik testu powinien zmieniać propozycje układowe
Test powinien powstawać na tyle wcześnie, aby jego wnioski można było przełożyć na treść propozycji. Jeżeli przygotowane warunki okazują się słabsze od realnej alternatywy, rozwiązaniem nie jest wygładzenie opisu, lecz korekta ekonomii układu.
| Co pokazuje analiza | Co trzeba sprawdzić | Możliwy kierunek korekty |
|---|---|---|
| zbyt niskie zaspokojenie danej grupy | czy redukcja wynika z możliwości firmy, czy została przyjęta arbitralnie | większa spłata, udział w dodatkowych wpływach albo inne źródło finansowania |
| odległy harmonogram obniża atrakcyjność układu | kiedy pojawi się realna nadwyżka i jakie jest ryzyko opóźnienia | inny rozkład rat, wcześniejsza płatność części długu lub ograniczenie karencji |
| wierzyciel zabezpieczony odzyskałby więcej z przedmiotu zabezpieczenia | wartość aktywa, koszty sprzedaży, pierwszeństwo i zakres objęcia układem | zmiana warunków dla tej kategorii, utrzymanie zabezpieczenia albo dodatkowe zabezpieczenie |
| układ działa tylko w optymistycznym wariancie | marżę, koszty stałe, sezonowość, umowy i finansowanie działalności | obniżenie obciążeń układowych, działania kosztowe, sprzedaż zbędnego majątku |
| sprzedaż majątku może poprawić wynik | czy składnik jest zbędny i czy wskazana cena jest osiągalna | model mieszany: część spłaty ze sprzedaży, reszta z działalności |
| grupy nie odzwierciedlają różnic interesów | zabezpieczenia, pierwszeństwo, rolę operacyjną i warunki spłaty | korekta podziału i propozycji dla poszczególnych kategorii |
Przy wierzycielu niezabezpieczonym kluczowe są pula dostępna dla jego kategorii, kolejność zaspokojenia, termin płatności i ryzyko wykonania układu. Przy wierzycielu zabezpieczonym trzeba dodatkowo odnieść propozycje do wartości konkretnego przedmiotu zabezpieczenia i skutków jego realizacji poza układem. Jedna ogólna propozycja nie powinna zacierać tej różnicy.
Zmiany nie mogą być oderwane od zdolności firmy do wykonania zobowiązań. Wyższa rata może poprawić wynik testu, ale jednocześnie uczynić układ niewykonalnym. Dłuższy termin może zmniejszyć miesięczne obciążenie, lecz pogorszyć ekonomiczną pozycję wierzyciela. Dlatego test trzeba czytać razem z dokumentem pokazującym działania naprawcze, ryzyka i źródła finansowania. Właśnie tutaj kluczowy staje się plan restrukturyzacyjny.
Nie wolno też mylić testu zaspokojenia z opinią o możliwości wykonania układu ani z testem prywatnego wierzyciela. Pierwszy porównuje skutki układu z ustawową alternatywą. Opinia ocenia wykonalność propozycji. Test prywatnego wierzyciela lub inwestora ma odrębny cel związany między innymi z oceną wsparcia ze środków publicznych. Dokumenty mogą opierać się na częściowo wspólnych danych, ale nie są zamienne.
Czerwona flaga: jeżeli propozycje były gotowe przed zebraniem danych, a test ma jedynie potwierdzić wcześniej wybraną redukcję i harmonogram, istnieje ryzyko dopasowywania założeń do oczekiwanego wyniku.
Jak wierzyciel wykorzystuje test przed głosowaniem
Wierzyciel powinien czytać test przez pryzmat własnej wierzytelności, a nie tylko podsumowania całego układu. Ogólny wynik może być korzystny, podczas gdy konkretna grupa ponosi większe ryzyko, czeka dłużej albo ma odmienną pozycję wynikającą z zabezpieczenia.
Najbezpieczniejsza kolejność analizy wygląda następująco:
- Potwierdź swoją pozycję. Sprawdź kwotę wierzytelności, jej charakter, grupę, prawo głosu, sporność oraz rodzaj zabezpieczenia.
- Ustal właściwą alternatywę. Zweryfikuj, czy porównaniem powinna być upadłość, czy ustawowo dopuszczalny scenariusz egzekucyjny.
- Sprawdź datę i metodę wyceny. Dane z różnych dni albo odmienne założenia mogą sztucznie zmienić relację między wariantami.
- Przejdź od procentu do pieniędzy i czasu. Oceń przewidywaną kwotę odzysku, termin, koszty, ryzyko opóźnienia oraz warunki uruchomienia płatności.
- Porównaj zabezpieczenie. Ustal, co wierzyciel mógłby uzyskać z konkretnego składnika majątku i czy układ nie osłabia tej pozycji bez odpowiedniej rekompensaty.
- Zestaw test z planem i opinią o wykonalności. Korzystne porównanie traci znaczenie, jeżeli przepływy pieniężne nie pozwalają wykonać rat.
- Zdecyduj o reakcji. Wynikiem analizy może być głos za, głos przeciw, zastrzeżenie do dokumentu albo oczekiwanie zmiany propozycji.
Dokumenty istotne dla decyzji powinny być sporządzone co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem zbierania głosów albo przed zwołaniem zgromadzenia wierzycieli w celu głosowania nad układem. Uczestnicy postępowania mogą złożyć zastrzeżenia do testu i innych wskazanych dokumentów w terminie 2 tygodni od ich sporządzenia. Nadzorca albo zarządca ma następnie 2 tygodnie na uwzględnienie zastrzeżeń i zmianę dokumentu albo na złożenie uzasadnionego oświadczenia o ich nieuwzględnieniu.
Wniesienie takich zastrzeżeń nie przesuwa automatycznie terminu rozpoczęcia zbierania głosów ani zgromadzenia wierzycieli. Odkładanie analizy do ostatnich dni jest więc ryzykowne. Samą procedurę, większości i znaczenie grup szerzej wyjaśnia materiał o tym, jak przebiega głosowanie nad układem.
Wniosek decyzyjny: wierzyciel nie powinien pytać wyłącznie „ile dostanę w układzie?”. Pełne pytanie brzmi: ile, kiedy, z jakiego źródła, z jakim ryzykiem oraz ile otrzymałbym z uwzględnieniem swojej pozycji poza układem.
Czerwone flagi: kiedy test osłabia wiarygodność układu
Niekorzystny wynik nie jest jedynym problemem. Równie poważne ryzyko powstaje wtedy, gdy wynik wygląda dobrze, ale nie można zweryfikować danych i założeń, które do niego prowadzą.
| Czerwona flaga | Dlaczego jest istotna | Co trzeba wyjaśnić |
|---|---|---|
| różne daty wyceny dla porównywanych wariantów | jeden scenariusz może obejmować przepływy lub zdarzenia pominięte w drugim | wspólną datę odniesienia albo uzasadnienie korekt |
| wartości księgowe zamiast realnych wartości sprzedaży | bilans nie pokazuje automatycznie wpływów możliwych do uzyskania w upadłości | metodę, rynek, czas i koszty sprzedaży |
| pominięte hipoteki, zastawy lub przewłaszczenia | zawyża pulę dostępną dla pozostałych wierzycieli | wartość przedmiotu, pierwszeństwo i koszty realizacji zabezpieczenia |
| brak kosztów i czasu upadłości | zawyża alternatywny odzysk albo uniemożliwia rzetelne porównanie | koszty masy, utrzymania majątku i przewidywany czas postępowania |
| prognoza oparta na niepodpisanym kontrakcie | układ zależy od wpływu, który może się nie pojawić | prawdopodobieństwo, terminy i wariant bez kontraktu |
| brak kosztów bieżącej działalności | raty mogą być finansowane nowymi zaległościami | pełny cash flow po podatkach, składkach, wynagrodzeniach i kosztach operacyjnych |
| założenie pewnej sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości | nabywca, cena i czas transakcji nie są zagwarantowane | alternatywny wariant sprzedaży składników |
| identyczne traktowanie wierzycieli o różnej pozycji | ogólny wynik może ukrywać pokrzywdzenie konkretnej kategorii | grupy interesów, zabezpieczenia i indywidualny poziom odzysku |
| końcowy wynik bez metod i obliczeń | wierzyciel nie może sprawdzić rzetelności porównania | źródła danych, metody, założenia i wrażliwość wyniku |
Szczególnie ostrożnie trzeba oceniać układ, który ma przewagę nad upadłością tylko w najbardziej optymistycznym wariancie. Jeżeli niewielki spadek sprzedaży, opóźnienie inwestora albo niższa cena aktywa od razu eliminuje zdolność spłaty, dokument powinien jasno pokazywać to ryzyko. Układ nie staje się bezpieczny tylko dlatego, że jedna prognoza daje dodatni wynik.
Test może też ujawnić, że formalna restrukturyzacja nie rozwiązuje problemu ekonomicznego. Jeżeli firma nie generuje nadwyżki, stale tworzy nowe zaległości, utraciła kluczowe umowy i nie ma finansowania działalności, korekta samych rat może jedynie odsunąć trudniejszą decyzję.
Kiedy nie warto bronić pierwotnych propozycji: gdy ich przewaga zależy od nieudokumentowanych wpływów, pominięcia zabezpieczeń lub kosztów albo od wyceny, której nie da się odtworzyć. Najpierw trzeba naprawić dane i ekonomię układu.
Test a ochrona najlepszych interesów wierzycieli
Test dostarcza danych, ale nie rozstrzyga samodzielnie o zatwierdzeniu układu. Ustawowe kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli ma znaczenie wtedy, gdy wierzyciel głosujący przeciw układowi zgłosi zastrzeżenia i wykaże, że w wyniku realizacji układu znalazłby się w gorszej sytuacji niż w odpowiednim scenariuszu alternatywnym.
Alternatywą może być postępowanie upadłościowe, ustawowo właściwe postępowanie egzekucyjne albo zakończenie restrukturyzacji bez przyjęcia układu. Jeżeli zarzut jest uzasadniony, sąd odmawia zatwierdzenia układu. Nie wystarczy zatem samo niezadowolenie z redukcji lub terminu spłaty. Trzeba powiązać zarzut z konkretną pozycją wierzyciela i wykazać gorszy rezultat.
Po przyjęciu układu uczestnicy mogą składać pisemne zastrzeżenia przeciwko niemu. Co do zasady sąd nie bierze pod uwagę zastrzeżeń wniesionych po upływie 1 tygodnia od dnia przyjęcia układu ani niespełniających wymogów formalnych. To odrębny etap od wcześniejszych zastrzeżeń do samego testu składanych w terminie 2 tygodni od jego sporządzenia.
Jeżeli podstawą zastrzeżeń jest naruszenie kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli, sąd może zobowiązać nadzorcę albo zarządcę do przedłożenia opinii weryfikującej odpowiednią część testu. Podmiot sporządzający opinię wskazuje sąd. Pokazuje to, że metody i założenia wyceny mogą zostać poddane dodatkowej kontroli, a nie tylko przyjęte na podstawie końcowego zestawienia.
Korzystny test nadal nie zastępuje pozostałych przesłanek zatwierdzenia. Sąd odmówi zatwierdzenia między innymi wtedy, gdy układ narusza prawo albo jest oczywiste, że nie zostanie wykonany. Z kolei głos wierzyciela zależy również od relacji handlowej, jakości zabezpieczenia, ryzyka dalszej współpracy i wiarygodności dłużnika.
Wniosek prawno-finansowy: test jest materiałem do decyzji i kontroli, a nie automatycznym „zaliczeniem” układu. Największe znaczenie ma wtedy, gdy pozwala zbadać sytuację konkretnego wierzyciela, który sprzeciwił się układowi.
Checklista decyzji przed zaakceptowaniem warunków układu
Dłużnik i wierzyciel czytają ten sam test z innych perspektyw. Pierwszy powinien sprawdzić, czy proponowane warunki da się uczciwie uzasadnić i wykonać. Drugi — czy dokument prawidłowo oddaje jego indywidualny odzysk, zabezpieczenia i ryzyko.
Dłużnik: co sprawdzić przed przedstawieniem propozycji
- Czy lista majątku, wierzycieli, sporów i zabezpieczeń jest kompletna oraz aktualna?
- Czy wycena kontynuacyjna wynika z realnego planu, a nie wyłącznie z optymistycznej sprzedaży?
- Czy scenariusz upadłości obejmuje sprzedaż całości i składników, koszty, czas oraz kolejność zaspokojenia?
- Czy raty pozostawiają środki na podatki, składki, wynagrodzenia i pozostałe koszty bieżące?
- Czy warunki dla grup odpowiadają różnicom prawnym i ekonomicznym między wierzycielami?
- Czy niekorzystny wynik dla wybranej kategorii prowadzi do rzeczywistej korekty propozycji?
- Czy plan, test i opinia o wykonalności opierają się na tych samych danych i datach?
- Czy sprawdzono datę wszczęcia sprawy lub ustalenia dnia układowego oraz przepisy właściwe dla tego postępowania?
Wierzyciel: co sprawdzić przed oddaniem głosu
- Czy moja wierzytelność ma prawidłową kwotę, grupę, kategorię i status sporny lub bezsporny?
- Czy prawidłowo wyceniono przedmiot mojego zabezpieczenia i koszty jego realizacji?
- Czy porównano właściwy scenariusz alternatywny?
- Czy znam nie tylko poziom spłaty, lecz także termin, źródło i warunki płatności?
- Czy prognozy mają wariant ostrożny i uwzględniają koszty dalszej działalności?
- Czy mogę odtworzyć metody wyceny i wskazać założenia, z którymi się nie zgadzam?
- Czy zachowano terminy na zastrzeżenia do dokumentu, oddanie głosu i ewentualną reakcję po przyjęciu układu?
Po przejściu obu checklist decyzja powinna prowadzić do jednego z trzech kierunków. Jeżeli dane są spójne, układ jest wykonalny, a wierzyciel nie traci względem realnej alternatywy, test wzmacnia argument za przyjęciem propozycji. Jeżeli problem dotyczy konkretnych warunków, trzeba zmienić propozycje lub wyjaśnić założenia przed głosowaniem. Jeżeli dokument pomija istotne aktywa, zabezpieczenia, koszty albo ryzyka, nie powinien być podstawą spokojnej decyzji bez dalszej weryfikacji.
Wniosek końcowy: test zaspokojenia wpływa na układ wtedy, gdy jego liczby rzeczywiście kształtują warunki spłaty i pozwalają wierzycielowi porównać własny rezultat. Nie zastępuje układu, planu ani oceny wykonalności, lecz sprawdza, czy proponowana restrukturyzacja ma ekonomiczne uzasadnienie wobec upadłości lub — w ustawowo właściwym przypadku — egzekucji.
